Zdarza się często, że dzieci w wieku od trzech do sześciu, a czasem nawet siedmiu lat, nie wyrastają z nawyku niemowlęcego płaczu. W niektórych przypadkach można odnotować powrót do tego nawyku wywołany różnego rodzaju traumatycznyi przeżyciami. Wielu pedagogów i wychowawców obwinia o taki stan rzeczy tzw. fobię przedszkolną. W myśl koncepcji tego zaburzenia, dziecko na powrót rozwija w sobie skłonność do płaczu wskutek traumatycznych doświadczeń związanych z uczęszczaniem do przedszkola i rozstaniem z pierwotnymi opiekunami. Innym wyjaśnieniem tego zjawiska jest fakt, że w przedszkolu młody człowiek napotyka środowisko, dotychczas mu obce. Trafia bowiem do grupy rówieśniczej, co jest dla niego sytuacją nową i w wielu przypadkach również traumatyczną. Dziecko, które miało dobry kontakt z rodziną, natomiast stroniło od kolegów i koleżanek jest bardziej predestynowane do wystąpienia “fobii przedszkolnej” niż dziecko, które uczęszczało wcześniej do żłobka. W przypadku nienaturalnie przedłużającego się okresu występowania skłonności do płaczu u dzieci przedszkolnych i szkolnych pomóc na pewno pomoże psycholog Warszawa i każde inne większe miasto obfituje w psychologów specjalizujących się w terapii najmłodszych cierpiących na różnego rodzaju zaburzenia lękowe. Szczególnie stolica obfituje w dobre placówki psychologiczne (jak: Psycholog Warszawa). Pracujący tam specjaliści potrfią dotrzec do dziecka i, wspólnymi siłami z rodzicami, rozwiązać jego problemy.